Strategiczna pustka

Co czeka na Poroszenko w USA?

Po pierwsze, co nie czeka? Dokładniej mówiąc–kto?

Wygląda na to, że nie czeka Obama.

Jasne, że podstawą formalną jest konferencja międzynarodowa. To decyduje o roboczym formacie wizyty. Robocze wizyty nie zawsze koniecznie przewidują spotkanie z głową państwa-gospodarza.

Niestety, to wszystko – to są tylko puste rozmowy o protokole dyplomatycznym, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością polityczną. W końcu, w podobnych warunkach będą także inni szefy delegacji w Washingtonie, którym jednak udzielą audiencji w Białym Domu (obserwujemy, na przykład, Erdogana).

Prawdajesttaka, że Obama nie ma o czym rozmawiać z Poroszenką.

W USA wogóle obecnie mało kto ma o czym rozmawiać z głową państwa Ukrainy. Chyba że Carrey rozwiąże zagadkę swojej teki w Moskwie.

Problem polega na tym, że lider Ukrainy nie niesie ze sobą żadnego pozytywnego przesłania. Ani pozycji czy realistycznych propozycji o wyjściu ze ślepego zaułka Porozumień mińskich, ani radosnych wiadomości o powodzeniu reform, ani szczęśliwych niuansów zwycięstw w zakresie walki z korupcją.

Strategom z ulicyBankowej nie warto mieć nadzieję, że dymisja Szokina albo nawet mianowanie nowego premiera może służyć pozytywnym tłem dla wizyty. Te rytualne działaniapolitykierówpeczerskich już nikt w świecie nie odbiera jako coś ważnego i pozytywnego, oprócz Rosjan (którzy strasznie i niebezpodstawnie się cieszą, że każdy, kto zostaje mianowany w Kijowie, okazuje się ich byłym lub czynnym agentem).

NatomiastAmerykanienie lubią pechowców. Niemadobrychwiadomości albo chociażby oczekiwań–więc dlaczego psuć swoją reputację kontaktami z takimi posłami? Tym bardziej że takich posłów w Washingtonie –połowa Afryki, Azji i Ameryki Południowej.

Nawet na temat bezpieczeństwa nuklearnego Poroszenko nie wiezie do stolicy USA nic, oprócz wspomnień o wkładzie Ukrainy w rozbrojenie jądrowe. Nie ma znaczenia, w jakim stopniu to nie spodoba się Obamie czy komuś innemu, ale miałoby sens zwrócić się do uczestników forum z prostym przesłaniem–doświadczenie Ukrainy świadczy, że w świecie nie istnieje żadnych międzynarodowych gwarancji bezpieczeństwa, nie warto nikomu wierzyć, należy myśleć tylko o sobie, nie śpieszyć się pozbywać broni nuklearnej. Przynajmniej to byłoby konceptualnie i szczerze.

Natomiast prezydent Ukrainy jeździł w przededniu wizyty do USA do Charkowa, gdzie wspólnie z ambasadorem USA na Ukrainie w ramach wykonania porozumień osiągniętych między Obamą a Janukowiczem (i które były przygotowywane jeszcze przy Juszczenko –tutaj proszę uwierzyć uczestnikowi procesu na słowo) otworzył elektrownię pracującą nie na uranie wzbogaconym, tylko na uranie zubożonym, który my heroicznie przekazaliśmy na przechowanie do Rosjii w ten sposób widocznie wzmocniliśmy bezpieczeństwo międzynarodowe orazwłasne bezpieczeństwo narodowe. Oczywiścieprzy akompaniamencie obietnic danych przez stronę amerykańską dołożyć wszelkich starań, by zapewnić możliwość rozwoju energetyki jądrowej na Ukrainie. Trzeba szczerze powiedzieć, że podobne zapewnienia, a nawet pewne całkiem konkretne działania strona amerykańska dokonuje od dawna i czasem dość konsekwentnie. Niestety ten proces nie może osiągnąć sukcesu z powodu braku ścisłych gwarancji i politycznej chęci władzy ukraińskiej w zakresie zerwania odpowiednich związków i pozbycia się zależności od Rosji.

Wewrześniu2014rokubyłem często krytykowany z powodu tego, że przed pierwszą wizytą Poroszenki do USA uprzedzałem, że dyplomacja Ukrainy po Euromajdanu nie powinna zostać dyplomacją próżnych wizyt. Wtedy rzeczoznawcy nie chcieli wierzyć, że zaproszenie wystąpić w kongresie amerykańskim jest szczytem sukcesu i osiągnięć. Wszyscy byli zachwyceni pięknymi występami.

Niestety problem polega na tym, że mgła ze słów bardzo szybko się rozpływa i pozostaje strategiczna pustka.

Jakiej jedności potrzebuje Ukraina?

Zmiana Rządu, zmiana koalicji parlamentarnej z umową koalicyjną włącznie, nawet dymisja Prokuratora Generalnego niewiele decydują w stanie obecnego kryzysu politycznego.

Problem polega nie na samym kryzysie, lecz na niemożliwości publicznego uznania przez klasę rządzącą powodu tego kryzysu.

Zobaczmy, w jaki sposób niniejszy kryzys polityczny zaczynał się i rozwijał.

Otóż po wniosku o dymisji Abromawiczusa zachodni ambasadorzy ogłosili poparcie jego pozycji. Międzynarodowy Fundusz Walutowy w osobie Lagarde zagroził Ukrainie, że w razie braku walki z korupcją, o której obecności poinformował Abromawiczus, wsparcia dla Ukrainy nie będzie. Prezydent Ukrainy operatywnie zadzwonił do Lagarde poświadczając, że reformy będą kontynuowane, bez względu na stosunki między Rządem a koalicją parlamentarną. Także Poroszenko umówił się, że Rząd zostanie zmieniony, lecz bez przed terminowych wyborów parlamentarnych.

Ukraińska społeczność do tej pory nie wie, czy chodziło w tej rozmowie o głównym powodzie dymisji Abromawicza, a mianowicie – o korupcji w stosunkach pomiędzy Prezydentem a Rządem, oraz o tym, że o korupcję oskarża się partnera biznesowego Poroszenki.

Prezydent nie przemówił do społeczności ukraińskiej oraz w żaden sposób nie skomentował zarzuty w istocie pod swoim adresem.

Przez cały okres tego kryzysu politycznego Prezydent układał się z MFW i Parlamentem, ale nie układał się z własną społecznością.

Tak więc powstają pytania:

1. Komu Prezydent przede wszystkim powinien składać sprawozdanie i wyjaśniać powody kryzysu politycznego oraz najbliższe zamiary – MFW czy społecznościukraińskiej?

2. Jak, w ogóle ignorując nastroje społeczne, Prezydent mógł umawiać się z MFWo tym, że nie będzie ponownych wyborów parlamentarnych?

3. Czy w ogóle musi to obywać się w taki sposób, iż w sytuacji skandali korupcyjnych państwowe instytucje przeciw korupcyjne zaczynają udawać, że coś robią, dopóki skandal w społeczeństwie nie idzie w niepamięć?

Kto jest szefem Prezydenta Ukrainy, gdzie on się znajduje? Według tych czynności Prezydenta, jego szefem nie jest społeczność ukraińska, przez która został wybrany. Jego szefem jest ten, kto płaci pieniądze, to znaczy MFW. Jeślistawiać takiepytanie, to możliwie Prezydenta Ukrainy także powinien w Ukrainie mianować MFW?

Jednocześnie tak zwanie konsultacje w parlamencie, trwające na tle kryzysu politycznego, omijają najbardziej znaczące kwestie dla społeczności ukraińskiej:

1. Czy będzie jednakże nie tylko sprawozdanie Rządu (który deputowani chcą uznać za w pełni winnego w hamowaniu reform), natomiast sprawozdanie koalicji parlamentarnej z wykonania (a faktycznie – niewykonania) umowy koalicyjnej?

2. Czy ms parlament moralne prawo zawierać nową umowę koalicyjną, jeśli obecna umowa nie została wykonana w zakresie merytorycznym?

3. Jeśli Parlament nie ma prawa ponownie zawierać umowę koalicyjną, wtedy czy powinien Parlament kontynuować pracę, czy nie warto podjąć decyzję o ponownych wyborachprzedterminowych?

Głównym kontrargumentem, który brzmi na tle obecnego kryzysu politycznego, jest: potrzebujemy jedności, ponieważ jest wojna i trwają reformy.

Należy zapytać: jedności kogo i z kim potrzebujemy? Jedności Prezydenta, Rządu i MFW? Jedności Prezydenta z Parlamentem? Jedności w środku Parlamentu? Czy może jednak że potrzebujemy jedności klasy rządzącej z szerokąwarstwą społeczną?

Każda jedność spiera się na umowę dotyczącą wartości społecznych oraz perspektyw. Aniwspólnych wartości (korupcja w zakresie wpływu Prezydenta i Rządu), ani wspólnych działań dla kształtowania przyszłości (niewykonanie umowy koalicyjnej) klasa rządząca nie przedstawia.

Więc jeszcze raz stawiam pytanie: na jakąjedność ze społecznością ukraińską klasa rządząca liczy? Że razem będziemy robić co? Przymykać oczy na korupcję? Czy wspólnie przymkniemy oczy na sabotowanie reform?

Proces rewolucyjny różni się od zwykłej sytuacji tym, że podczas rewolucji wszystkie procesy ekonomiczne, polityczne i społeczne się przyśpieszają. Zwłaszcza podczas rewolucji przyśpieszają się procesy zmian kadrowych.

Wnajbliższe 4-6 lat najwidoczniej musimy przeprowadzać wybory prezydenckie i parlamentarne co dwa lata. Nie jest to żadna katastrofa.

Obecna sytuacja nawet według oddzielnych objawów nie jest tak groźną, jak była w 2014-roku, podczas wojny Rosji z Ukrainą.

A więc, Panie Prezydencie, Szanowni Panowie Deputowani i Ministrowie, nie należy przerzucać winę z chorej głowy na zdrową. Ponowne wybory prezydenckie, jak również parlamentarne – to nie jest żadna katastrofa.

Przeciwnie, jeśli istniejepodejrzenie, że klasa rządząca znów oszukuje, wtedy ponowne wybory są dla władz jedynym sposobem na odzyskanie zaufania, jak również na osiągnięcie jedności.

Społeczność ukraińska nie potrzebuje jedności opierającej się na umowie wewnętrznej klasy rządzącej. Społeczność ukraińska nie potrzebuje jedności opierającej się na imitowaniu i manipulacjach opinią społeczną. Społeczność ukraińska nie potrzebuje jedności, która w istocie rzeczy jest dyktatem sił zewnętrznych, niezależnie od tego, kim są: czy jest to Rosja, czy struktury zachodnie, czy nawet MFW.

Społeczność ukraińska potrzebuje jedności, opierającej się na zaufaniu do organów władzy. Natomiasttaką jedność można dobyć tylko drogą demokratyczną – przez Zgromadzenie Konstytucyjne oraz ponowne wybory parlamentarne i prezydenckie.

Badanie konfliktu między Ukrainą i Rosją

Prawie jedna trzecia mieszkańców Ukrainy uważa, że działania zbrojne na wschodzie tego kraju, które władze w Kijowie nazywają operacją antyterrorystyczną, są wojną z Rosją - świadczą wyniki sondażu przeprowadzonego przez Centrum Razumkowa. Zdaniem respondentów główną przyczyną tej wojny są dążenia Ukrainy do wyrwania się z rosyjskiej strefy wpływów i prowadzenia niezależnej od Moskwy polityki zagranicznej – głoszą opublikowane we wtorek badania

Niezgoda Rosji

Opinię, że konflikt z prorosyjskimi separatystami w obwodach donieckim i ługańskim jest wojną ukraińsko-rosyjską, podziela 28 proc. respondentów. 31,5 proc. uważa, że jest to pucz separatystów, wspierany przez Federację Rosyjską. Zdaniem 16,3 proc. badanych na wschodzie Ukrainy trwa wojna domowa. 8,4 proc. uważa, że że jest to wojna między Rosją a Stanami Zjednoczonymi, zaś 7,4 proc. sądzi, że mamy do czynienia z walką o niepodległość tzw. republik ludowych, donieckiej i ługańskiej.Mówiąc o głównych przyczynach konfliktu z Rosją, prawie 47 proc. respondentów wskazało próbę wyjścia Ukrainy spod jej wpływów. W opinii prawie 38 proc. konflikt jest wynikiem niezgody Rosji na dążenia Ukrainy do integracji europejskiej.

Państwo agresor

Zdaniem prawie 72 proc. uczestników sondażu Rosja jest państwem agresorem oraz stroną konfliktu na wschodzie Ukrainy. Niewiele ponad 12 proc. sądzi, że Rosja nie ma niczego wspólnego z wydarzeniami w Donbasie i nie jest w tym konflikcie stroną

 Pytani o stosunek do separatystycznych republik Ukraińcy w prawie 65 proc. odpowiedzieli, że są to organizacje terrorystyczne, które nie mają prawa do reprezentowania ludności zajętych przez nie terytoriów. Niewiele ponad 12 proc. wskazało, że republiki reprezentują ich mieszkańców.Niebezpieczny scenariuszJednocześnie prawie 37 proc. badanych uważa, że najbardziej niebezpiecznym scenariuszem dla konfliktu w Donbasie byłoby jego zamrożenie i odcięcie od pozostałych obszarów Ukrainy. W opinii 32 proc. najniebezpieczniejszym wariantem byłoby przydzielenie tzw. republikom specjalnego statusu w ramach państwa ukraińskiego.Zgodnie z sondażem Centrum Razumkowa gotowość do obrony niepodległości państwa z bronią w ręku deklaruje 24 proc. obywateli Ukrainy. Ponad 30 proc. respondentów nie jest do tego gotowych. 27,5 proc. deklaruje, że może wspierać walczących w ramach ruchów ochotniczych, które pomagają dziś armii. Rosyjscy żołnierze "zabłądzili" na Ukrainie.

Zaczęło się od Krymu

Konflikt zbrojny na Ukrainie trwa od wiosny ubiegłego roku. Rozpoczął się od zajęcia przez Rosję należącego do Ukrainy Krymu, a następnie rozlał się na obwody doniecki i ługański, gdzie separatyści ogłosili powstanie swoich republik.Według ukraińskiej armii w wyniku walk zginęło dotychczas ponad 2,6 tys. żołnierzy. W czerwcu ONZ opublikowała raport, zgodnie z którym od kwietnia 2014 roku konflikcie w Donbasie zginęło ponad 6,4 tys. ludzi. Dane te obejmują zarówno uczestniczących w walkach, jak i cywilów.