Podsumowanie kampanii do Europarlamentu

Od niespecjalnie interesującej kampanii ciekawsze będą wyniki eurowyborów. Odpowiedzą na kilka istotnych pytań: PiS czy PO? Co z Tuskiem (i Kaczyńskim)? Co z Korwin-Mikkem?

Nad kampanią eurowyborczą gadało już wielu publicystów i trudno napisać coś nowego. Partie produkowały masowo spoty i apele, liderzy rozjechali się po kraju w poszukiwaniu spektakularnego tła na konferencje prasowe, odbyło się trochę rytualnej bijatyki w mediach.

Platforma, co zrozumiałe, ciągnęła kampanię w stronę wątków międzynarodowych, czemu sprzyjało zainteresowanie konfliktem na Ukrainie. PiS wolał iść drogą opieki nad krajem i krytykę rządu. PO mobilizowała swych zwolenników, strasząc ich posłanką PiS Krystyną Pawłowicz i wizją antyunijnego sojuszu Jarosława Kaczyńskiego z Januszem Korwin-Mikkem; PiS podgrzewał nastroje wśród swoich fanów sugestiami o groźbie sfałszowania wyborów.

Krótko mówiąc, było wszystko to, co już dobrze znamy, tyle że na mniejszą skalę, bo i budżety kampanijne szczuplejsze niż w wyborach do Sejmu.

Kumulacja błędów E+TR zaskakuje o tyle, że Palikot udowodnił już przecież, że ma słuch społeczny. Dziś sprawia wrażenie, jakby ogłuchł.

Drugim zaskoczeniem jest skala poparcia dla Nowej Prawicy Janusza Korwin-Mikkego. Pierwsza sondażowa górka NP była w marcu, ale mało kto potraktował to poważnie. Korwin? Zawsze tracił przed wyborami, zaraz powie coś głupiego i jak zwykle sondaże wrócą do normy, w porażkach wyborczych Korwin ma przebogate doświadczenie. A tu proszę – Korwin-Mikke gadał coraz głupiej, było o nim coraz głośniej, a sondaże spadać jakoś nie chcą. Radykalizm sells? Na to wygląda. Korwin-Mikke wyrósł na króla nisz: najbardziej krytykuje Unię, najgłośniej wsparł Putina, najdobitniej mówi kobietom, że są głupsze.

Nawet minimalne zwycięstwo będzie miało wagę polityczną; wygrany zdobędzie przewagę psychologiczną. Jeśli wygra PO, to nie tylko podtrzyma własną passę trwającą od 2006 r., lecz i zdemobilizuje działaczy i zwolenników PiS, w którym zaczęłyby się zapewne rozliczenia kampanijne (a ktoś może nawet zacząłby się zastanawiać, czy po siedmiu porażkach z rzędu Kaczyński to wciąż najlepszy możliwy lider). Wygrana PO wzmocniłaby ją przed batalią samorządową. Zwycięski PiS to z kolei oddech ulgi na Nowogrodzkiej – z Tuskiem da się wygrać, i to mimo niezbyt mocnych list wyborczych, mimo niechętnego nastawienia największych mediów.

Obaj liderzy (Tusk i Kaczyński) nie kandydowali, ale obaj byli twarzami kampanii, przyćmiewając wszystkich kandydatów. Obaj więc zaryzykowali, bo któryś będzie twarzą przegranej. Porażka Tuska mogłaby zatrząść partią, bo skoro nie umiał wygrać wyborów w najbardziej sprzyjających okolicznościach – z uwagi na ich charakter, wystawienie gwiazd, okoliczności międzynarodowe – to jak niby miałby wygrać parlamentarne?

Jeśli Nowa Prawica wejdzie do europarlamentu – a Ziobro i Gowin nie – to w naturalny sposób stanie się przystanią dla różnych politycznych rozbitków. Cały radykalizm Korwin-Mikkego przestanie przeszkadzać, jeśli stworzy wehikuł zdolny wprowadzić tego i owego do Sejmu. A miałby na to szanse, bo kalendarz układa się sprzyjająco – przed parlamentarnymi są wybory prezydenckie. Jest też pytanie, co kryje się wewnątrz Nowej Prawicy, jakie tam są podziały, jaka jest pozycja lidera i czy nie narodzi się jakiś nowy, gdy Korwin-Mikke będzie kompromitował się w Brukseli.

Twój Ruch potrzebuje reanimacji, ale nie wiadomo, czy sprawy nie zaszły za daleko i czy pacjent nie jest już czasem denatem. A już za pół roku wybory samorządowe, w których prawdopodobnie dostanie kolejne lanie, i to nie od Platformy, z którą chciał walczyć, ale nawet od SLD.

Po nudnej kampanii szykuje się emocjonująca końcówka. Dawno już wyniki wyborów nie były tak trudne do przewidzenia.

Żródła: supernowosci24.pl/, Blog - Polityka Świata, nowości.com.pl

Kaczyński: Tusk to wróg chrześcijaństwa.

Donald Tusk jest wrogiem chrześcijaństwa, głosujący na Kongres Nowej Prawicy to ślepi, słabo wykształceni nihiliści a prof. Pawłowicz brak politycznego doświadczenia – Jarosław Kaczyński w wywiadzie dla tygodnika „W Sieci”.

W dzisiejszym numerze popularnego prawicowego tygodnika braci Karnowskich ukazał się obszerny wywiad z prezesem Prawa i Sprawiedliwości. Omawia on w nim bieżące sprawy, związane z kampanią do Parlamentu Europejskiego, szanse i możliwości jakie stoją przed jego partią a także krytykuje swoich rywali w wyścigu po władzę. I tak Donald Tusk i jego partia zostają nazwani „toksycznymi indywidualistami” , których wizja państwa „prowadzi do dekadencji i rozkładu”. A wynika to z ich głębokiej niechęci do chrześcijaństwa. Twierdzi też, że partia ta forsuje skrajnie lewicowe rozwiązania i „transferuje do obozu skrajnej lewicy miliony złotych polskiego podatnika”. Nie pada jednak wyjaśnienie kogo konkretnie ma na myśli.

źródło: www.gazeta.pl

Zapytany o opinię na temat wizyty Donalda Tuska u papieża Franciszka, bagatelizuje rangę tego wydarzenia, jednocześnie przypominając, że z papieżami spotykali się też m.in. Wojciech Jaruzelski czy Fidel Castro. „Kto się orientuje w realiach działania dyplomacji watykańskiej, wie, że ta wizyta w sumie nic nie znaczy” - ocenia prezes PiS. Dalej zarzuca też szefowi PO hipokryzję, twierdząc, że prywatnie naśmiewa się on z osób homoseksualnej orientacji i tylko z potrzeb politycznych udaje tolerancyjnego wobec nich.

Następną osobą, której dostaje się od prezesa jest Janusz Korwin-Mikke, zwany od niedawna czarnym koniem eurowyborów. „Niezależnie, co ten człowiek głosi, to jest on bardzo twardym obrońcą obecnego systemu” – czytamy w wywiadzie- „Przez całe lata mieszał w głowach młodych, zdolnych ludzi, którzy mogli zrobić wiele dobrego, a angażowali się w bredzenie o Wyspach Dziewiczych w Polsce”. O jego wyborcach mówi, że to słabo wykształceni ludzie, głównie młodzi mężczyźni, często sfrustrowani brakiem poprawy sytuacji w kraju a głosujących bardziej z potrzeby buntu niż faktycznych sympatii politycznych.

O prof. Krystynie Pawłowicz możemy się dowiedzieć, że brak jej politycznego doświadczenia i przeżywa „niemądrą fascynację rozgłosem” - to pierwsza tak krytyczna wypowiedź z ust Jarosława Kaczyńskiego pod adresem kontrowersyjnej posłanki.

Wreszcie wymienia swoich faworytów na europosłów a wśród nich Zdzisława Krasnodębskiego, Ryszarda Legutkę i Ryszarda Terleckiego. Wspomina też o roli kobiet w jego partii a wśród kandydatek największą nadzieję wiąże z Anna Fotygą, która jak podkreśla ma już spore doświadczenie w kontaktach z państwami UE.

Jeśli chodzi o kwestie typowo wyborcze, zapowiada wprowadzenie ograniczenia sprawowania mandatu w Parlamencie Europejskim do dwóch kadencji.

Źródło: W Sieci

,,Ciepła woda w kranach''

Źródło: www.wiadomosci.wp.pl

Ostatni sondaż przeprowadzony przez CBOS i TNS Polska, w którym to PiS wyprzedza PO spowodował ogromne poruszenie na polskiej scenie politycznej. Politycy Platformy Obywatelskiej szukają racjonalnych wyjaśnień takiego wyniku i zapewniają, że nic nie jest jeszcze przesądzone, a wizja wcześniejszych wyborów to fikcja. Opozycja jest oczywiście zadowolona i wykorzystuje najnowsze wyniki jako sukces własnej polityki. 

Ocena Gowina

 

Niewątpliwie Platforma jest partią, w szeregach której znajdziemy polityków i konserwatywnych, jak i liberalnych. Taka różnorodność przez długi czas zapewniała partii poparcie, gdyż dzięki temu możliwe było dotarcie do zróżnicowanego elektoratu. Jednak różnorodność, w samym rządzie nie może sprawdzić się na dłuższy czas. Platforma straciła bardzo wiele na konflikcie z Jarosławem Gowinem, który ostatecznie został usunięty ze stanowiska ministra sprawiedliwości. Były minister uważa, że wynik ostatniego sondażu wyborczego oznacza ,,fiasko polityki ciepłej wody w kranach, która zbyt często zaczyna się Polakom kojarzyć z dreptaniem w miejscu i zamiataniem problemów po dywan''. Taka ocena własnej partii jest niewątpliwie surowa, jednak w pewnym stopniu uzasadniona. Według Gowina ,,skręt PO w lewo'' także jest powodem braku zaufania wyborców, którzy oddając na nią swój głos w 2007 roku, wybierali partię konserwatywną. 

Zmęczeni stabilnością?

 

Wśród polityków komentujących wyniki sondażu znalazł się także minister kultury Bogdan Zdrojewski, który stwierdził, że ,,mamy czas pewnego zmęczenia stabilnością rządu", a ,,polityka ciepłej wody w kranie, czyli polityka w dużym skrócie nie minimum, tylko rzetelności w życiu pragmatycznym, jest niewystarczająca". Może istotnie Polacy są zmęczeni stabilnością. Niezmienne są obietnice poprawy sytuacji w służbie zdrowia, modernizacji infrastruktury czy poważnych reform. Na takich obietnicach jednak się kończy. Rządy PO-PSL niewątpliwie osiągnęły swoje sukcesy, ale przeciętny Polak nie odczuwa poprawy swojej sytuacji na rynku pracy czy też własnego bezpieczeństwa ekonomicznego. Wszystkie te braki wykorzystuje Prawo i Sprawiedliwość, które obiecuje zmianę obecnych warunków. Nic w tym dziwnego, gdyż dąży do władzy, zaś wizja wygrania przez Jarosława Kaczyńskiego wyborów staje się coraz bardziej realna.

Platforma może komentować, że rzadsze pokazywanie się w mediach prezesa Kaczyńskiego spowodowało lepszy wynik PiS-u w sondażach. Nie zmieni to jednak faktu, iż Polacy, w tym głównie młodzi wyborcy, są rozczarowani poczynaniami rządu. Aby odzyskać ich zaufanie Donald Tusk musi podjąć zdecydowane kroki, które zapobiegną dezintegracji jego partii. 

Źródło:

www.wprost.pl

www.newsweek.pl